شمارهٔ ۱۴۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی و جذابیت چهره‌ای اشاره دارد که همچون نور ماه تابان است و موی آن، دل و جان را تسخیر کرده است. او با گشودن نقابش، روشنایی را بر عالم می‌تاباند و با این عمل، شب را به پایان می‌رساند. به نوعی، زیبایی این چهره موجب رفع تیرگی و یاس می‌شود.
آن روی که رشک ماه تابان آمدوان موی که آفت دل و جان آمد
هوش مصنوعی: آن چهره‌ای که مانند ماه درخشان و زیباست، و آن مویی که دل و جان مرا به خود جذب کرده است.
بگشاد نقاب و روز روشن گردیددر پای فکند و شب بپایان آمد
هوش مصنوعی: نقاب برداشته شد و روز به روشنی درآمد، در پای افکند و شب به پایان رسید.