شمارهٔ ۱۵۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلبستگی و عشق به یک ماهی (نماد محبوب) صحبت می‌کند که زیبایی او دل را می‌برد. او از درد جدایی و فراق آن محبوب به شدت رنج می‌کشد و به زیبایی لب‌های او که مانند لعل (جواهر) است، اشاره می‌کند. با این حال، شاعر حسرت این را دارد که نمی‌تواند از سیراب شدن آب حیات لب‌های او بهره‌مند شود.
ماهی که دلم بزلف مشک افشان بردکس نیست که از درد فراقش جان برد
هوش مصنوعی: آن ماهی که دل من را با موهای سیاهش ربوده، هیچکس نیست که از درد جداییاش شکیباییام تمام شود.
لعل لب او آب حیاتست ولیکاز حسرت آب آب خود نتوان برد
هوش مصنوعی: لب‌های او به رنگ سنگی قیمتی است و درست مانند آب حیات ارزشمند هستند، اما اشتیاق و حسرتی که در دل دارم، مانع از آن میشود که حتی آب خود را هم از سر حسرت بردارم.