شمارهٔ ۱۶۸
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به زیبایی و ارزش کلام اشاره میکند و آن را با گوهر و آسمان مقایسه میکند. او احساس میکند که طاقت تحمل این زیبایی را ندارد و از معافیت در مواقع خستگی و ناتوانی درخواست میکند.
ای لفظ تو چون دیده من گوهرباربا قدر رفیع تو فلک بی مقدار
هوش مصنوعی: ای کلام تو به زیبایی چشمانم میدرخشد و ارزش بالای تو باعث میشود که آسمان هیچ ارزشی نداشته باشد.
چون نیست مزاج بنده را طاقت میگه گه من خسته را معافی می دار
هوش مصنوعی: از آنجا که حال بنده طاقتش را ندارد، گاهی به من اجازه میدهند که خسته و بیحال باشم.