شمارهٔ ۲۲۶
هوش مصنوعی: این شعر به تضاد بین خفاش و دیگر عناصر طبیعی اشاره دارد. شاعر بین دو حالت فکری و وجودی تفکر می‌کند: خفاشی که از نور آفتاب دوری می‌کند و آتش سوزنده‌ای که به آب فکر می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که او مانند دیوی است که به ستاره‌ها و شهاب‌ها می‌اندیشد. این شعر نشان‌دهندهٔ پیچیدگی‌های ذهنی و چالش‌های وجودی شاعر است.
خفّاش نیم کز آفتاب اندیشمیا آتش سوزنده کز آب اندیشم
هوش مصنوعی: من مانند خفاش هستم که از تابش آفتاب نگرانی دارم، یا مانند آتشی که از آب میترسد.
گر زانک شهاب نجم ثاقب گرددمن دیو نیم که از شهاب اندیشم
هوش مصنوعی: اگر ستارهای طوفانی و درخشان شود، من دیگر دیوی نیستم که از آن درخشش بترسم.