شمارهٔ ۲۶۱
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از همدردی و مشاوره با یک شخص دیگر درباره غم و دلشکستگی‌اش صحبت می‌کند. او می‌پرسد که در غم محبوبش چه کار کند و جواب می‌شنود که تنها باید آه بکشد. سپس از چگونگی ادامه زندگی خود در پی عشقش می‌پرسد و مشاوره می‌گیرد که به جمع کردن نگاهش مشغول شود. در نهایت، نسبت به مکان‌هایی که می‌تواند برود تا از غم دور شود اشاره می‌شود، مثل بتون، طنجه و آب سیاه. این نشان‌دهنده‌ی تلاش شاعر برای رهایی از غم و عشق ناکام است.
گفتم چه زنم در غم تو گفت که آهگفتم چه کنم در پی تو گفت نگاه
هوش مصنوعی: گفتم برای غم تو چه کار کنم، او گفت آه. پرسیدم چه باید بکنم تا تو را به دست آورم، او گفت فقط نگاه کن.
گفتم که کجا روم ز دست غم توگفتا که بتون و طنجه و آب سیاه
هوش مصنوعی: به او گفتم کجا میتوانم از غم تو فرار کنم، گفت به بیابانها و درختان و آبهای تاریک برو.