شمارهٔ ۲۷۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به گفتگو با احساسات و حالتهای درونی خود میپردازد. او از چشمانش میپرسد چرا نمیبیند، از جانش میخواهد که او را رها نکند، از عقلش میخواهد که بر عقل بخندد و در نهایت از بدنش میخواهد که بر آن گریه نکند. این گفتوگوها نشان‌دهنده تنش و تضاد درونی شاعر است.
گفتم چشمت گفت مکن بی بصریگفتم جانم گفت ز دستم نبری
هوش مصنوعی: در گفتگو با چشمان کسی، او به من گفت که مبادا نادیده‌ام بگیری. من نیز در پاسخ گفتم که اگر از من دور شوی، جانم را از دست می‌دهم.
گفتم عقلم گفت که بر عقل بخندگفتم که تنم گفت که بر تن بگری
هوش مصنوعی: در اینجا شخصی به دو صدای درونی خود گوش می‌دهد. یکی از آن‌ها به او می‌گوید که به عقل خود بخندد، یعنی شاید در بعضی مواقع نباید به عقل و منطق بیش از حد اهمیت داد. دیگری از بدن او می‌گوید که باید بر آن گریه کند، یعنی به وضعیت جسمانی یا احساساتی که دارد توجه کند. این دو صدا نشان‌دهنده تردید و دل‌مشغولی‌های انسان در برابر عقل و احساسات است.