شمارهٔ ۲۷۶
هوش مصنوعی: این شعری از فردی است که به زیبایی و جذابیت معشوقش اشاره می‌کند. او با توصیف گیسوان معشوق، آن را به عود و آتش تشبیه می‌کند و بیان می‌کند که هرچند آرزوی دلش را می‌خواهد، عشق و زیبایی معشوقش همچون دیوانه‌ای او را تحت تأثیر قرار داده و این زیبایی که بر آتش زره داود می‌زند، نمادی از قدرت و جذابیت اوست.
ای آنکه به رخ آتش و گیسو عودیهر چند که در قصد دلی مقصودی
هوش مصنوعی: ای کسی که بر آتش ایستادهاید و موهایت مانند چوب عود میسوزد، هرچند در دلتان هدفی دارید.
دیوان سلیمانی و زلفت چون بادسازند بر آتش زرهِ داودی
هوش مصنوعی: زلفت و دیوان سلیمانی مانند باد بر روی آتش زره داود میوزند.