شمارهٔ ۲۷۸
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از لحظه‌ای صحبت می‌کند که در حال مستی از محیط خود خارج می‌شود. او در تلاش است که پاهایش را به حرکت درآورد و بر چرخ زندگی بگذارد، اما در نهایت متوجه می‌شود که همچنان در همان جا مانده است و نمی‌تواند حرکت کند. این توصیف نشان‌دهنده‌ی احساس ناتوانی و رکود در موقعیتی است که انتظار تحرک و تغییر را داشته است.
آن لحظه که سر مست من بی سر و پایزان پرده سرا برون شدم پرده سرای
هوش مصنوعی: در آن لحظه که من از حال و هوای خود بیخبر و ناآگاه برون آمدم، پردهای که مرا احاطه کرده بود، کنار رفت.
گفتم که ز پایه پای بر چرخ نهمپایم بشد از جا و بماندم بر جای
هوش مصنوعی: گفتم که میخواهم پاهایم را بر گردونه زندگی بگذارم، اما ناگهان پایم از زمین کنده شد و در همانجا ایستادم.