شمارهٔ ۶ - خواجوی کرمانی

گر راه بود بر سر کوی تو صبا رادر بندگیت عرضه کند قصه ما را

ما را بسرا پرده ی قربت که دهد راهبر صدر سلاطین نتوان یافت گدا را

چون لاله عذاران چمن جلوه نمایندسر کوفته باید که بدارند گیا را

گر ره بدواخانه ی مقصود نیابیمدر رنج بمیریم و نخواهیم دوا را

مرهم ز چه سازیم که این درد که ما راستدانیم که از درد توان جست دوا را

فریاد که دستم نگرفتند و بیکباراز پای فکندند من بی سر و پا را

از تیغ بلا هر که بود روی بتابدجز من که بجان می طلبم تیغ بلا را

هنگام صبوحی نکشد بی گل و بلبلخاطر بگلستان من بی برگ و نوا را

روی از تو نپیچم و گر از شست تو آیدهمچون مژه در دیده کشم تیغ بلا را

بیرون نرود یک سر مو از دل خواجونقش خط و رخسار تو لیلاً و نهارا