شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد فراق و جدایی محبوب سخن می‌گوید. او به توصیف احساسات خود می‌پردازد و از ظلمت و بلای جدایی می‌نالد. محبوب، بدون هیچ نشانی از وفا، او را ترک کرده و با بی‌توجهی به عواطف شاعر، به راه خود رفته است. شاعر همچنین به یادآوری عهدها و وعده‌های محبت می‌پردازد که شکسته شده‌اند. او خود را در آتش عشق می‌بیند و در عین حال بر بی‌وفایی و خیانت محبوب تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر به یاد دوران گذشته و وفاهای که انتظار داشت، حسرت می‌خورد.
تُرک من ترک من بی‌سر و پا کرد و برفتجگرم را هدف تیر بلا کرد و برفت
هوش مصنوعی: دلم را با بیدردی خود ویران کرد و بدون هیچ نشانهای رفت. به جانم آسیب زد و از زندگیام با بیرحمی گذشت.
چون سر زلف پریشان من سودائی راداد بر باد و فروهشت و رها کرد و برفت
هوش مصنوعی: وقتی که سر زلف آشفتهام را به باد دادند، آن خیال و آرزو هم از دست رفت و رها شد و دیگر نماند.
خلعت وصل چو بر قامت من راست ندیدبر تنم پیرهن صبر قبا کرد و برفت
هوش مصنوعی: وقتی لباس اتصال به من مناسب نیامد، پیراهن صبر را به تن کردم و رفتم.
عهد می‌کرد که از کوی عنایت نرودعاقبت قصد دل خستهٔ ما کرد و برفت
هوش مصنوعی: او به ما وعده داده بود که از مسیر محبت دور نمیشود، اما در نهایت دل شکسته ما را رها کرد و رفت.
هدهد ما دگر امروز نه بر جای خود استباز گوئی مگر آهنگ سبا کرد و برفت
هوش مصنوعی: هدهد دیگر امروز در مکان خود نیست و اگر هم بازگو کند، باید بگوید که به سوی سبا رفته و رفته است.
ما نه آنیم که از کوی وفایش برویمگرچه آن تُرکِ ختا ترک وفا کرد و برفت
هوش مصنوعی: ما افرادی نیستیم که از مسیر عشق و وفا فاصله بگیریم، هرچند آن معشوق ترکزبان به عهد خود پایبند نماند و رفت.
چون مرا دید که بگداختم از آتش مهرهمچو ماه نوَم انگشت‌نما کرد و برفت
هوش مصنوعی: وقتی مرا دید که از عشق شعلهور شدهام، مانند ماه در شب، به من اشاره کرد و رفت.
می‌زدم در طلبش داو تمامی لیکنمهرهٔ مهر برافشاند و دغا کرد و برفت
هوش مصنوعی: من در تلاش برای رسیدن به او بودم و همه چیز را از جنبه مثبت دیدم، اما او به ناگاه با نیرنگ و فریب مرا ترک کرد و رفت.
آن ختائی‌بچه چون از برِ خواجو برمیدهمچو آهوی ختن عزم ختا کرد و برفت
هوش مصنوعی: آن دختر ختنی وقتی از کنار خواجو بلند شد، مانند آهوی ختن به سوی زادگاهش رفت و ناپدید شد.