شمارهٔ ۸۹ - خواجوی کرمانی

کس نیست که دست من غمخوار بگیردیا دادم از آن دلبر عیار بگیرد

هر لحظه سرشکم بدود گرم و بشوخیجیب من دلخسته ی بیمار بگیرد

کی بار دهد شاخ امید من اگر یارترک من بیچاره بیکبار بگیرد

فرهاد چو یاد آورد از شکر شیرینخوناب دلش دامن کهسار بگیرد

سیلاب سِرِشکست که هنگام عزیمتپیش ره یاران وفادار بگیرد

ساقی بده آن می که دل لاله ی سیراببی باده ی گلرنگ ز گلزار بگیرد

هر دم که در آن نرگس پر خواب تو بینمخون جگرم دیده بیدار بگیرد

ترسم که بر آرم نفسی از دل پر دردو آئینه رخسار تو زنگار بگیرد

چون نافه ی تاتار دلم خون شود از غمچون گرد مهت نافه ی تاتار بگیرد

خواجو ز چه معنی ز برای قدحی میهر لحظه در خانه ی خمّار بگیرد