شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و شور و شوقی است که در دل شاعر وجود دارد. شاعر از ناله‌ای سخن می‌گوید که از دلش برون می‌آید، و بیان می‌کند که عشق چه نقشی دارد که از عالم غیب به واقعیت می‌آید. او از تأثیر عشق بر آفرینش گل‌ها و لاله‌ها حرف می‌زند و به میکده و باده اشاره می‌کند. شاعر با بیان شوق شدیدش، نشان می‌دهد که دلش از شوق برون می‌زند و به دنبال وصال محبوب است. در نهایت، او از تأثیر می و عشق بر زندگی و دل انسان‌ها سخن می‌گوید و به این نتیجه می‌رسد که عشق و میخانه، جایی برای آرامش و پر شدن از شور و هیجان است.
ناله ئی کان ز دل چنگ برون می آیدگر بدانی ز دل سنگ برون می آید
هوش مصنوعی: صدای ناله‌ای که از دل برمیخیزد، اگر بدانی از دل سنگی نیز صدایی خارج میشود.
صورت عشق چه نقشیست که از پرده ی غیبهر زمانی بدگرینگ برون می آید
هوش مصنوعی: چهره عشق چه تصویری دارد که از عالم ناپیدا هر لحظه به شکلهای مختلفی ظهور می‌کند.
از نم دیده و خون جگر فرهادستهر گل و لاله که از سنگ برون می آید
هوش مصنوعی: هر گلی که از دل سنگ بیرون می‌آید، نشانهای از گریه و درد درونی فرهاد است.
می چون زنگ بده کاینه ی خاطر ماباده می بیند و از زنگ برون می آید
هوش مصنوعی: بیا تا با صدای زنگ، یاد و خاطر ما را زنده کنیم؛ چرا که این شراب، با زنگ و صدا به وجود ما راه پیدا می‌کند و ما را از دنیای خارج به درون میآورد.
دلم از پرده برون می رود از غایت شوقهر نفس کان صنم شنگ برون می آید
هوش مصنوعی: دل من از شدت شوق، هر لحظه میخواهد از پرده بیرون بیاید، زیرا انتظار دارم که آن معشوق زیبا از پس پرده بیرون بیاید.
هر که در میکده از پیر مغان خرقه گرفتشاید ار چون قدح از رنگ برون می آید
هوش مصنوعی: هر کسی که در میکده از پیر میانسال لباس مخصوصی بپوشد، ممکن است مانند جامی باشد که از مواد رنگین پر شده و به تدریج رنگ خود را از دست می‌دهد.
می شود ساکن خاک در میخانه ی عشقهر که از خانه فرهنگ برون می آید
هوش مصنوعی: هر کسی که از محیط فرهنگی و آکادمیک خارج میشود، میتواند در فضای عشق مانند کسی که در میخانه سکونت دارد، زندگی کند.
جام می گشت مگر دیده ی خواجو که ازودمبدم باده ی چون زنگ برون می آید
هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد جامی در حال گردش است و چشم خواجو را به خود جلب کرده است، چرا که از آن همواره بادهای مانند زنگ خارج میشود.