شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به شدت به عشق و محبت خود نسبت به معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که همه لحظات و احساساتش به سوی او معطوف بوده است. شب‌ها به یاد او خوابش می‌برد، عبادتش در دل و یاد او جاری است و وجودش در سوز و گداز عشق به او متجلی می‌شود. همچنین بوی خوش و عطر معشوقه‌اش، دل او را می‌سوزاند و او را به شدت شیفته کرده است. در نهایت، او خود را مانند پروانه‌ای می‌داند که در کنار شعله‌ی عشق معشوقه‌اش دور می‌زند. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده‌ی عمق احساسات عاشقانه و اشتیاق به معشوق است.
آن رفت که میل دل من سوی شما بودشب تا بسحر خوابگهم کوی شما بود
هوش مصنوعی: او که میرفت، در حقیقت کسی بود که دل من به سمت شما و عشق شما میتپید. در طول شب تا صبح، خواب من تنها به یاد شما و کوی شما بود.
آن رفت که پیوسته ام از روی عبادتمحراب روان گوشه ی ابروی شما بود
هوش مصنوعی: او رفت و من که همیشه در سجدهی عبادت به سوی ابروی شما توجه داشتم، دلم برایش تنگ شده است.
آن رفت که شمع دل من در شب حیرتدر سوز و گداز از هوی روی شما بود
هوش مصنوعی: شمع قلب من در شب سرد و گیج به خاطر عشق و زیبایی تو در حال سوختن و ذوب شدن بود.
آن رفت که از نکهت انفاس بهارانمقصود من سوخته دل بوی شما بود
هوش مصنوعی: آن شخصی که با نفسهای خوشش بوی بهار را به یاد میآورد، از یاد من رفته است و دل من در نبود او سوخته و دلتنگ است.
آن رفت که در تیره شب از غایت سودادلبند من خسته جگر موی شما بود
هوش مصنوعی: او که در شب تار به خاطر عشق و اشتیاقش، دلش به خاطر موی شما دچار درد و رنج شده بود، رفت.
آن رفت که هر دم که ز بابل زدمی لافچشمم همه بر غمزه ی جادوی شما بود
هوش مصنوعی: او رفت و هر لحظه که از بابل دور میشدم، تمام توجه و نگاه من به زیبایی و جذابیت شما بود.
آن رفت که مرغ دل پر آتش خواجوپروانه ی شمع رخ دلجوی شما بود
هوش مصنوعی: آنکه دلش پر از آتش عشق بود و به شما وابسته بود، دیگر رفته است.