شمارهٔ ۱۸۲ - خواجوی کرمانی

باغبان گو برو مپیما کز گلبدم سرد سحر باز نیاید بلبل

جبدّا باده ی گلرنگ بهنگام صبوحاز کف سرو قدی گلرخ مشکین کاکل

در بهاران که رساند خبر کبک دریبجز از باد بهاری بدر خرگه ی گل

بنگر از ناله ی شبگیر من و نغمه ی مرغدشت پر زمزمه و طرف چمن پر غلغل

گر صبا سلسله بر آب نهد فصل ربیعاز چه بر گردن قمری بود از غالیه غل

باد نوروز چو برخاست نیازند نشستبلبلان بی گل و مستان صبوحی بی مل

مطرب آن لحظه که آهنگ فرو داشت کندزندش بلبله گلبانگ که قل قل قل قل

ای ز بادام تو در عین خجالت نرگسوی ز گیسوی تو در حلقه ی سودا سنبل

آن سر زلف قمرسای شب آسا را بینهمچو زاغی که زند در مه تابان چنگل

هر چه خوبان جهانرا به دلارائی بردجزو بود آن همه و حسن جهانگیر توکُل

دست گیرید که خواجو که دلش رفت برودبارش افتاده و گشتست اسیر سر پل