شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر شور و شوق عاشقانه است که شاعر با دل و جان در جستجوی معشوق است. او با تمام وجود به عشق و دیوانگی خود پرداخته و حس خود را به شدت تجربه کرده است. شاعر از آتش عشق و سوز دل می‌گوید و نشان می‌دهد که چگونه در این راه از خود گذشته است. او همچنین به تلاشش برای رسیدن به مرتبه‌ای بالاتر در عشق و شناخت اشاره می‌کند، جایی که عشق او را به دیوانگی می‌کشاند و در تلاش است تا شعله‌های عشق را در دل دیگران نیز روشن کند. در نهایت، بیانگر پیوند عمیق عشق و دیوانگی و تلاش برای شناخت و رسیدن به وصال معشوق است.
ما زرخ کار خویش پرده برانداختیمبا رخ دلدار خویش نرد نظر باختیم
هوش مصنوعی: ما از کار و کوشش خود پرده برداشتیم و با چهره ی محبوبمان بازی نگاه را آغاز کردیم.
مشعله ی بیخودی از جگر افروختیمواتش دیوانگی در خرد انداختیم
هوش مصنوعی: ما شعلهای از بیخودی در دل خود روشن کردیم و آتش دیوانگی را در عقل خود افکندیم.
بر در ایوان دل کوس فنا کوفتیمبر سر میدان جان رخش بقا تاختیم
هوش مصنوعی: در آستانه دل، نداي فنا را به صدا درآوردیم و در میدان زندگی، شجاعت و دوام را به میدان آوردیم.
گر سپر انداختیم چون قمر از تاب مهرتیغ زبان بین چو صبح کز سر صدق آختیم
هوش مصنوعی: اگر از دل شجاعت و قدرت خود دفاع نکنیم، مانند ماهی که از تابش خورشید دچار تاریکی میشود، زبانمان تند و تیز مانند شمشیر خواهد بود. اما وقتی با صداقت و راستی صحبت کنیم، همانند صبحی روشن و صاف خواهیم بود که همه چیز را روشن می‌کند.
شمع دل افروختیم عود روان سوختیمگنج غم اندوختیم با غم دل ساختیم
هوش مصنوعی: ما شمع دل را روشن کردیم و عطر گرانبها را برافروختیم، غم و اندوه را در دل جمع کرده و با آن زندگی کردهایم.
سر چو ملک بر زدیم از حرم سرمدیتا علم مرشدی بر فلک افروختیم
هوش مصنوعی: ما همچون یک پادشاه، از جایگاه مقدس خود برآمده و تا به آسمان، علم و راهنمایی خود را به نمایش گذاشتیم.
چون دم دیوانگی از دل خواجو زدیممست می عشق را مرتبه بشناختیم
هوش مصنوعی: وقتی که به حالت دیوانگی رسیدیم و از عمق دل خواجوی خود به بیرون آمدیم، درک کردیم که عشق چه شعف و جذبهای دارد.