شمارهٔ ۲۲۹ - خواجوی کرمانی

تا چند دم از گل زنی ای باد بهارانگل را چه محل پیش رخ لاله عذاران

هر یار که دور از رخ یاران بدهد جاناز دل نرود تا ابدش حسرت یاران

منعم مکن از صحبت احباب که بلبلتا جان بودش باز نیاید ز بهاران

گر صید بتان شد دل من عیب مگیریدآهو چه کند در نظر شیر شکاران

در بحر غم از سیل سرشکم نبود غمکانرا که بود خرقه چه اندیشه ز باران

تا تاج سر از نعل سم رخش تو سازیمیک راه عنان رنجه کن ای شاه سواران

گر نقش نگارین تو بینند ز حیرتاز دست بیفتد قلم نقش نگاران

از لعل تو دل بر نکنم زانک بمستیجز باده نباشد طلب باده گساران

خواجو چکنی ناله که پیش گل صد برگباشد بسحر باد هوا بانگ هزاران