شمارهٔ ۲۶۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی احساسات عمیق عاشقانه و اندوهی که از جدایی و فاصله با معشوق بر دل شاعر می‌نشیند، صحبت می‌کند. شاعر به تصویر زیبایی از معشوق اشاره می‌کند که همچون ماه می‌درخشد و دلش را به یاد چهره‌اش پریشان می‌کند. او احساس می‌کند که عشق، تنها پناه اوست و در حالی که عمرش سپید می‌شود، همچنان یاد موهای سیاه معشوقش در ذهنش باقی مانده است. شاعر به تنهایی و اندوه در شب‌های هجران اشاره می‌کند و بر غم و بار سنگین دلش تأکید می‌کند. در نهایت، او عشق را همچون درختی بلند می‌بیند که دستش به آن نمی‌رسد.
مه بی مهر من ز شعر سیاهروی بنمود بامداد پگاه
هوش مصنوعی: ماه بدون عشق من، مانند شعری سیاه، چهره‌اش را به صبح زود نشان داد.
کرده از شام بر سحر سایهزده از مشک بر قمر خرگاه
هوش مصنوعی: از شامگاه تا سپیدهدم، سایهای از عطر مشک بر ماه افکنده شده است.
دل من درگَو زنخدانشهمچو یوسف فتاده در بن چاه
هوش مصنوعی: دل من در برابر زیبایی او مانند یوسف است که در چاه افتاده است.
آه کز دود دل نیارم کردپیش آئینه جمالش آه
هوش مصنوعی: آه که از درد دل نمیتوانم جلو آئینه زیباییاش سر کنم.
بجز از عشق چون پناهی نیستبرم از عشق هم بعشق پناه
هوش مصنوعی: به جز عشق، جایی برای پناه بردن ندارم. حتی از عشق هم به عشق پناه میبرم.
موی رویم سپید گشت و هنوزمی کشد خاطرم بزلف سیاه
هوش مصنوعی: موهای من سفید شده، اما هنوز یاد زلف سیاه تو در خاطرم باقی مانده است.
شاخ وصل تو ای درخت امیدبس بلندست و دست من کوتاه
هوش مصنوعی: امید من به تو مانند شاخهای بلند از درخت است، اما دست من برای رسیدن به آن بسیار کوتاه است.
در شب هجر ناله ام همدمدر ره عشق سایه ام همراه
هوش مصنوعی: در شب جدایی، نالههایم همصحبت هستند و در مسیر عشق، سایهام همراه من است.
روز خواجو قیامتست که هستبر دلش بار غم چو بار گناه
هوش مصنوعی: روز خواجو روز حسابرسی است، زمانی که دل او به شدت از غم و اندوهی سنگین پر شده است، همانند بار گناهی که بر دوش انسان قرار دارد.