شمارهٔ ۲۸۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و دلتنگی شاعر برای محبوبش است. شاعر به یاد می‌آورد که چگونه محبوبش مایه‌ی آرامش و درمان دردهای او بود. او زیبایی محبوب را توصیف می‌کند و به ویژگی‌های ظاهری‌اش مانند موهای سیاه و لب‌های سرخ اشاره می‌کند. همچنین، شاعر احساسات عمیق خود را نسبت به محبوبش بیان می‌کند و به سوختن دلش به خاطر عشقش می‌پردازد. او در نهایت از فقدان محبوبش و بی‌سامانی خود شکایت می‌کند، زیرا زندگی‌اش بدون او نابسامان و سردرگم شده است.
یاد باد آنک دلم را مدد جان بودیدرد دلسوز مرا مایهٔ درمان بودی
هوش مصنوعی: یاد آن روزها به خیر که تو باعث آرامش دل من بودی و دردهای من را تسکین میدادی.
به رخ خوش نظر و عارض بستان افروزرشک برگ سمن و لالهٔ نعمان بودی
هوش مصنوعی: ای خوشصورت و دلانگیز، چهرهات مانند باغی میدرخشد و زیباییات باعث شده که برگهای سمن و لالهی نعمان حسادت کنند.
به خط سبز و سر زلف سیاه و لب لعلخضر و ظلمت و سرچشمهٔ حیوان بودی
هوش مصنوعی: این جمله به توصیف زیباییهای ظاهری یک شخص می‌پردازد. به رنگ سبز خطی که بر روی چهره وجود دارد اشاره میشود و زلفهای سیاه شخص که درخشان و جذاب است. همچنین لب‌های سرخ او مانند لعل و سبز رنگی که به نوعی سرزندگی و شادابی را تداعی می‌کند. در کنار این توصیفات، درختان و طبیعت نیز به عنوان نمادهایی از زندگی و نشاط در نظر گرفته شدهاند. به طور کلی، این توصیف به زیبایی و جوانی مرتبط است و عواطف لطیفی را در بطن خود نهفته دارد.
پای سرو از قد رعنای تو در گِل می‌رفتخاصه آنوقت که بر طرف گلستان بودی
هوش مصنوعی: وقتی که در باغ گلستان بودی و قد زیبایت خود را نشان میداد، پای سید زیبای تو در میان گلها میلنگید.
همچو پروانه دلم سوختهٔ عشق تو بودزانک در تیره شبم شمع شبستان بودی
هوش مصنوعی: دل من همچون پروانهای است که از عشق تو به آتش درآمده. زیرا در شبهای تاریک من، تو همچون شمعی درخشان و روشنیبخش بودی.
در هوای تو چو بلبل زدمی نعرهٔ شوقکه به گلزار لطافت گل خندان بودی
هوش مصنوعی: وقتی در هوای تو هستم، مانند بلبل از شوق ناله میکنم؛ زیرا گلزار پر از لطافت و گلهای خندان است.
جان به آواز دلاویز تو دادم بر بادکه به وقت سحرم مرغ خوش الحان بودی
هوش مصنوعی: من جانم را به صدای دلنشین تو بخشیدم که در وقت سحر، صدای پرندهای خوشصدا را شنیدم.
با تو پرداخته بودم دل حیران لیکنخانه پرداز من بی دل حیران بودی
هوش مصنوعی: با تو در عشق و علاقهای عمیق بودم، اما تو همیشه در دنیای خودت و بیخبر از احوال من بودی.
همچو خواجو سر و سامان من از دست برفتزانک در قصد من بی سر و سامان بودی
هوش مصنوعی: مانند زیبایی خواجو، آراستگی و سامان من از دست رفت، زیرا در آرزوهایم هیچگونه ترتیب و نظمی وجود نداشت.