شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از دلتنگی و غم ناشی از عشق صحبت می‌کند. او می‌گوید که غم عشق تو دل او را به یغما برده و عشقش به تو همانند سپهر و ثریا برای دل او ارزشمند است. او همچنین به شکسته شدن دلش اشاره می‌کند که در زلف‌های پیچیده تو گره خورده است و منتظر است ببیند این زلف‌ها با دل او چه خواهند کرد.
ای خیل غمت برده به یغما دل مامهر تو سپهرست و ثریا دل ما
هوش مصنوعی: ای گروه غم تو، دل ما را به تاراج بردهاید؛ اما عشق تو همچون آسمان و ستارهها در دل ما جا دارد.
بستیم دل شکسته در زلف کژتتا خود چه کند زلف کژت با دل ما
هوش مصنوعی: دل شکستهام را در زلف‌های پیچیدهات پنهان کردیم تا ببینیم زلف‌های پیچیدهات با دل ما چه کار می‌کند.