شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به حال و هوای مستان و مجذوبان عشق اشاره می‌کند. آنها وقتی که در میخانه هستند، به بی‌وفایی و شکستن عهد می‌پردازند و به سوی بتخانه جذب می‌شوند. شاعر از این وضعیت نگران است و آرزو دارد که کاشانه‌ای از اشک و شادابی بسازند پیش از آنکه دنیا و زندگی از گل و زیبایی خالی شود.
مستان چو هوای در میخانه کنندپیمان شکنند و عزم بتخانه کنند
هوش مصنوعی: مستها وقتی به فکر نوشیدن در میخانه میافتند، به راحتی عهد و پیمانشان را نادیده میگیرند و تصمیم میگیرند به سوی معشوق و بتخانه بروند.
کاشانه به آبِ چشم ساغرِ گل کنزان پیش که از گِل تو کاشانه کنند
هوش مصنوعی: ای کاش با اشکهایم خانهای بسازم که گلگون باشد، قبل از آنکه دیگران از خاک تو خانهای بسازند.