شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عواطف عمیق و درد دل شاعر می‌پردازد. شاعر از احساسات و آه‌های قلبی خود سخن می‌گوید که بویی مانند جگر دارند و به عمق درد و عشق او اشاره می‌کند. او همچنین به شب و صبح اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چطور عواطفش از آتش عشق گذشته‌اش برمی‌آید و این احساسات را به تصویر می‌کشد.
هر آه که از دلم بدر می‌آیدبشنو که ازو بوی جگر می‌آید
هوش مصنوعی: هر بار که از دل من آهی خارج میشود، بشنو که آن آه بویی از درد و زخمهای درونم را منتقل می‌کند.
امشب نفس صبح چرا چون جانماز آتش مهر دِیر بر می‌آید؟
هوش مصنوعی: امشب چرا نفس صبح به میان نمیآید، چون که شوق و عشق دیرینهام همچون آتش در وجودم شعلهور است.