شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به صدای خوش مرغی که صبحگاهان به آواز می‌خواند اشاره می‌کند و همچنین به لذت نوشیدن شراب توسط صبوحیان. او احساس غم و اندوه خود را بیان می‌کند و می‌گوید که این درد و اندوه به قدح (جام) و چنگ (ساز) نیز سرایت کرده و گویی آنها هم به خاطر ناله‌های او گریه می‌کنند.
چون مرغ چمن برآورد بانگ هزارنوشند صبوحیان مِی نوش‌گوار
هوش مصنوعی: وقتی مرغ چمن آوازش را بلند می‌کند، هزاران نفر که به صبحانه مینوشند، مشغول لذت بردن از شراب خوشطعم میشوند.
بر گریهٔ من چشم قدح، گرید گرموز نالهٔ من چنگ سحر، نالد زار
هوش مصنوعی: چشم جام از برای گریه های من پر از اشک میشود و از ناله‌های من، ساز سحر به طرز اندوهناکی نواخته میشود.