غزل شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و دلدادگی است. شاعر بیان می‌کند که دل او در دام عشق گرفتار شده و عذر و جرمی برای این احساسات ندارد. با وجود اینکه محبوبش از او دور است، همچنان او را می‌بیند و عشقش را حس می‌کند. شاعر از شراب عشق یاد می‌کند که او را مست کرده و همچنان در یاد معشوق است، حتی اگر معشوق او را نبیند. حال او و آتش اشتیاقش بر چهره‌اش نمایان است. در نهایت، او می‌پذیرد که هر چه دلخواه عشقش باشد، او به آن تمکین و اطاعت می‌کند.
دل، چو در دام عشق منظور استدیده را جرم نیست، معذور است
هوش مصنوعی: وقتی دل در عشق گرفتار میشود، چشمها از هر گونه خطا معاف هستند و نمیتوانند مورد سرزنش قرار گیرند.
ناظرم در رخت به دیدهٔ دلگرچه از چشم ظاهرم دور است
هوش مصنوعی: اگرچه از نظر ظاهری دور هستی و من نمیتوانم تو را ببینم، ولی در دل و در خیالم همیشه نظارت بر تو دارم.
از شراب الست روز وصالدل مستم هنوز مخمور است
هوش مصنوعی: هنوز هم از شوق و شادی روزی که با محبوبم بودم، دل من مست و غرق در خوشی است و اثر شراب آن روز را احساس میکنم.
دست ازین عاشقی نمی‌دارددایم از یار اگرچه مهجور است
هوش مصنوعی: او از عشق و محبت به یار دست برنمیدارد، هرچند که یارش از او دور است و در تنهایی به سر میبرد.
حال آشفته بر رخش فاش استشعله و نار پرتو نور است
هوش مصنوعی: حال پریشان او بهخوبی مشخص است و در درخشش چهره‌اش، شعله و آتش نور را نمایان می‌کند.
حکم داری به هر چه فرماییکه عراقی مطیع و مامور است
هوش مصنوعی: تو هر چیزی که بخواهی بگویی، من قبول میکنم و از تو پیروی میکنم.