غزل شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: این شعر به احساساتی عمیق نسبت به عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر از معشوق خود می‌خواهد که شادی را به دل غمگینش بازگرداند و از یاد او فراموشی نکند. او معتقد است که اگرچه جدایی باعث دلتنگی‌اش شده، اما زیبایی و ناز معشوق هیچ‌گاه کم نمی‌شود. شاعر از معشوق می‌خواهد که به خواسته‌های دلش پاسخ دهد و غم جدایی را از او دور کند. او به خود و امیدواری‌اش به بازگشت عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ درگاه دیگری نمی‌تواند به او پاسخ دهد. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که به خاکساری او توجه کند و به محبتش ببخشد.
کی از تو جان غمگینی شود شاد؟کی آخر از فراموشی کنی یاد؟
هوش مصنوعی: چه زمانی کسی از غم تو میتواند شاد شود؟ چه زمانی تو فراموش خواهی کرد که او را به یاد داشته باشی؟
نپندارم که هجرانت گذاردکه از وصل تو دلتنگی شود شاد
هوش مصنوعی: من فکر نمیکنم که جدایی تو باعث خوشحالیام شود، زیرا دلتنگی از وصالت همیشه در قلبم خواهد ماند.
چنین دانم که حسنت کم نگردداگر کمتر کند ناز تو بیداد
هوش مصنوعی: من میدانم که زیبایی تو کم نمی‌شود، حتی اگر ناز و فریبندگیات را کمتر کنی.
ز وصل خود بده کام دل منکه از بیداد هجر آمد به فریاد
هوش مصنوعی: از وصل و نزدیکی خود به من لطف کن تا دل من از درد و رنج دوری تو نجات یابد و آرامش پیدا کند.
ببخشای از کرم بر خاکساریکه در روی تو عمرش رفت بر باد
هوش مصنوعی: ای مهربان، لطفاً به کسی که خاکسار و تواضعکرده است ببخشای، چرا که عمرش را در عشق تو بیهوده گذرانده است.
نظر کن بر دل امیدواریکه بر درگاه تو نومید افتاد
هوش مصنوعی: به آن دل توجه کن که از امید به تو به درگاهت آمده، اما ناامید و بیثمر مانده است.
بجز درگاه تو هر در که زد دلعراقی را ازان در هیچ نگشاد
هوش مصنوعی: هر در و کامی که دل عراقی به آن زد، به جز درگاه تو، هیچکدام برایش گشوده نشد.