غزل شمارهٔ ۱۲۸
هوش مصنوعی: این شعر درخواست کمک و امیدواری عاشقانه از معشوق است. شاعر از معشوق می‌خواهد که به او نگاه کند و دردی را که از فراق او متحمل است، تسکین دهد. او از احساس عمیق غم و عذاب ناشی از جدایی سخن می‌گوید و خود را در وضعیت ناامیدی و ذلت می‌بیند. شاعر در انتظار لحظه‌ای است که معشوق به او التفات کند و با محبت و لطف خود، زندگی‌اش را روشن سازد. او احساس می‌کند که در تنهایی و غم عمیق خود، فراموش شده است و تنها امیدش به نگاه و محبت معشوق است. در نهایت، شاعر با تصاویری از نور و گرما تلاش می‌کند تا تاثیر محبت معشوق را بر زندگی خود به تصویر بکشد.
ای امید جان، عنایت از عراقی وامگیرچاره ساز آن را که از تو نیستش یک دم گزیر
هوش مصنوعی: ای امید جان، لطف و محبتت را از عراقی نگیرید. برای کسی که نمیتواند حتی یک لحظه از تو دور بماند، چارهای بیاندیشید.
مانده در تیه فراقم، رهنمایا، ره نمایغرقهٔ دریای هجرم، دستگیرا، دست گیر
هوش مصنوعی: در بیابان فراق و جدایی ماندهام، ای رهبر، نور راهنماییام باش. در این دریای هجر و دوری غرق شدهام، دست من را بگیر و کمکم کن.
در دل زارم نظر کن، کز غمت آمد به جانچاره کن، جانا، که شد در دست هجرانت اسیر
هوش مصنوعی: به دل غمگینم نگاهی بینداز، زیرا درد فراق تو جان مرا گرفته است. ای محبوب، چون از دست تو دور شدهام، به زنجیر اسارت درآمدهام.
سوی من بنگر، که عمری بر امید یک نظرمانده‌ام چون خاک بر خاک درت خوار و حقیر
هوش مصنوعی: به من توجه کن، چرا که سالهاست که به امید یک نگاه از تو زندگی کردهام. امروز مانند خاکی که در درگاه تو خوار و کوچک است، احساس حقارت میکنم.
از تو بو نایافته، نه راحتی دیده ز عمرساخته با درد بی‌درمان تو، مسکین فقیر
هوش مصنوعی: بدون عطر تو، خوشیای نداشتهام و عمری را با درد بیپایان تو سپری کردهام، من در وضعیت ناگواری قرار دارم.
دل که سودای تو می‌پخت آرزویش خام ماندکو تنور آرزو تا اندر او بندم فطیر؟
هوش مصنوعی: دل من برای تو آرزو میکرد، اما این آرزو به نتیجه نرسید. کجاست تنوری که بتوانم آرزوهای خود را در آن بپزم و نان نیازم را از آن بیرون بیاورم؟
دایهٔ مهرت به شیر لطف پرورده است جانشیرخواره چون زید، کش باز گیرد دایه شیر؟
هوش مصنوعی: مادر مهربان تو، با محبت و نوازش خود، تو را به مانند شیرینی شیر پرورش داده است. اکنون که کودک شیرخواره به سن رشد رسیده و نیاز به حفظ و حمایت دارد، آیا میتوانی از دلسوزی و محبت مادر جدا شوی؟
ز آفتاب مهر بر دل سایه افگن، تا شوددر هوای مهر روی تو چو ذره مستنیر
هوش مصنوعی: از نور خورشید بر دل سایهای بیفکن، تا در هوای محبت تو، مثل ذرهای درخشان و سرمست شود.
گر فتد بر خاک تیره پرتو عکس رختگردد اندر حال هر ذره چو خورشید منیر
هوش مصنوعی: اگر پرتوی از چهرهات بر خاک سیاه بیفتد، هر ذرهای در آن خاک به حالتی مانند خورشید درخشان درخواهد آمد.
ور نسیم لطف تو بر آتش دوزخ وزدخوشتر از خلد برین گردد درک‌های سعیر
هوش مصنوعی: اگر نسیم محبت تو بر شعلههای آتش دوزخ بوزد، خوشتر از بهشت خواهد شد.