غزل شمارهٔ ۱۳۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف عمیق و درد و غم ناشی از عشق است. شاعر از دل خود می‌پرسد که حالش به چه دلیل این‌گونه است و از غم عشق معجونی از درد و غصه را توصیف می‌کند. او به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره کرده و احساسی از انتظار و بی‌تابی را در دل دارد. اگرچه غم عشق او را رنج می‌دهد، اما عشق و محبتش به معشوق همواره در حال افزایش است و این تضاد باعث می‌شود که شاعر همزمان شاد و محزون باشد.
از غم عشقت جگر خون است بازخود بپرس از دل که او چون است باز؟
هوش مصنوعی: از ناراحتی و غم عشق تو، دلم مثل جگر خون شده است. دوباره از خود دل بپرس که حالا چه حالی دارد؟
هر زمان از غمزهٔ خونریز توبر دل من صد شبیخون است باز
هوش مصنوعی: هر بار که تو با چشمان زیبایت به من نگاه میکنی، انگار دل من تحت حملهای بیپایان قرار میگیرد.
تا سر زلف تو را دل جای کرداز سرای عقل بیرون است باز
هوش مصنوعی: دل به زیبایی و جذبهی زلف تو دل باخته و از قید و بندهای عقل و فکر آزاد شده است.
حال دل بودی پریشان پیش ازیننی چنین درهم که اکنون است باز
هوش مصنوعی: حال دل تو پیش از این خیلی آشفته بود، اما اکنون حالت به قدری درهم و پیچیده شده که قابل مقایسه نیست.
از فراق تو برای درد دلصد بلا و غصه معجون است باز
هوش مصنوعی: دلتنگی برای تو باعث شده که دردها و غصههایم به شکل عجیبی با هم درآمیزند و شدت بیشتری بگیرند.
تا جگر خون کردی، ای جان، ز انتظارروزی دل، بی‌جگر خون است باز
هوش مصنوعی: ای جان، تا زمانی که از انتظار یک روز خاص، دل را به شدت آزرده کردهای، بدون شک دل همچنان در حال خونریزی است.
از برای دل ببار، ای دیده خونزان که حال او دگرگون است باز
هوش مصنوعی: ای چشم، به خاطر دل ببار، زیرا حال او تغییر کرده و دیگرگون است.
گرچه می‌کاهد غم تو جان و دللیک مهرت هر دم افزون است باز
هوش مصنوعی: اگرچه غم تو جان و دل را کم می‌کند، اما محبت تو هر لحظه بیشتر و بیشتر می‌شود.
من چو شادم از غم و تیمار توپس عراقی از چه محزون است باز؟
هوش مصنوعی: من که از غم و درد تو شاد هستم، پس چرا عراقی دوباره نگران و غمگین است؟