غزل شمارهٔ ۱۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر ما را به جشن و شادمانی دعوت می‌کند و توصیه می‌کند که از لذت‌های زندگی، به ویژه شراب نوشی، بهره‌مند شویم. او به این نکته اشاره می‌کند که برای رسیدن به حال خوب و سرمستی، باید از خودپرستی و دلباختگی به چیزهای بی‌ارزش دور شویم و به شادی و خوشی بپردازیم. شاعر همچنین از ما می‌خواهد که به جهان و زیبایی‌هایش نگاه کنیم و از دیدن زیبایی‌ها لذت ببریم، ولی نباید این احساسات را فاش کنیم. در نهایت، او تأکید می‌کند که باید به وجود خود و نقش زندگی‌مان توجه کنیم و از آن بیاموزیم.
در بزم قلندران قلاشبنشین و شراب نوش و خوش باش
هوش مصنوعی: در جمع قلندران بیخیال بنشین، شراب بنوش و از زندگی لذت ببر.
تا ذوق می و خمار یابیباید که شوی تو نیز قلاش
هوش مصنوعی: برای اینکه از لذت شراب و حالت نشئگی بهره‌مند شوی، باید خودت هم به نوعی وارد این حالت شوی و به آن بپیوندی.
در صومعه چند خود پرستی؟رو باده‌پرست شو چو اوباش
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به انتقاد از افرادی میپردازد که در دنیای زهد و خودپرستی غوطهورند و به آنها پیشنهاد میدهد که از سرسختی و انزوا خارج شوند. او میگوید که بهتر است مانند مردمان عادی و بیپروای جامعه به لذتها و خوشیها روی آورند. در واقع، دعوت به زندگی آزاد و بیتوجه به قید و بندهای متعصبانهای است که ممکن است انسانها را از لذت‌های زندگی محروم کند.
در جام جهان‌نمای می بینسر دو جهان، ولی مکن فاش
هوش مصنوعی: در ظرف جادویی، نمایی از دو دنیا را مشاهده کن، اما این راز را فاش نکن.
ور خود نظری کنی به ساقیسرمست شوی ز چشم رعناش
هوش مصنوعی: اگر به خودت نگاهی بیندازی، از زیبایی و جذابیت چشمان آن دختر سرمست خواهی شد.
جز نقش نگار هر چه بینیاز لوح ضمیر پاک بخراش
هوش مصنوعی: فقط تصویرهای زیبایی که میبینی، از دل پاک خودت به وجود میآیند.
باشد که ببینی، ای عراقی،در نقش وجود خویش نقاش
هوش مصنوعی: امیدوارم بتوانی ببینی، ای عراقی، که در نقش هستیات چه هنرمندی حضور دارد.