غزل شمارهٔ ۱۹۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از استعاره‌ها و تصاویر زیبا به بیان عشق و عشق بازی می‌پردازد. او از روشنی و گرمای عشق سخن می‌گوید و اشاره به سوزانیدن دل و جان خود برای رسیدن به محبوب دارد. عشق را همچون درسی می‌داند که باید آموخته شود و در غم آن، فراموشی و مشکلات را پذیراست. در نهایت، به امید دیدار معشوق، شاعر حالت خوشی و شادابی را از عشق خود تجربه می‌کند.
گر ز شمعت چراغی افروزیمخرمن خویش را بدان سوزیم
هوش مصنوعی: اگر از نور تو چراغی روشن کنیم، آتش آن را به خرمن خود میزنیم و از آن میسوزیم.
در غمت دود آن به عرش رسدآتشی، کز درون برافروزیم
هوش مصنوعی: در اشتیاق تو چنان آتشی در دل دارم که دود آن به آسمان میرسد. این شعلهای است که از درون خود روشن میکنم.
آفتاب جمال بر ما تابزانکه ما بی‌رخت سیه روزیم
هوش مصنوعی: خورشید زیباییات بر ما میتابد، چون بدون حضور تو روزهای ما تیره و تار است.
تا ببینیم روی خوبت رااز دو عالم دو دیده بردوزیم
هوش مصنوعی: ما میخواهیم تا زیبایی چهرهات را ببینیم، به همین خاطر از دو جهان، دو چشم خود را میدوزیم.
مایهٔ جان و دل براندازیمبه ز عشقت چه مایه اندوزیم؟
با جان و دل خود را فدای عشق تو میکنیم، اما چه چیزی بهتر از عشق تو میشود به دست آورد؟
همچو طفلان به مکتب حسنتابجد عشق را بیاموزیم
هوش مصنوعی: مانند کودکان، نزد تو بیاموزیم که عشق را همانند الفبا یاد بگیریم.
در غم عشق اگر رود سر ماای عراقی، برو، که بهروزیم
هوش مصنوعی: اگر در غم عشق سر ما رفت، ای عراقی، برو دنبال کار خود، چون ما حال خوبی داریم.