غزل شمارهٔ ۲۶۲
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد و شاعر از او می‌خواهد که نقاب از چهره بردارد تا زیبایی‌اش را به همه نمایش دهد. او ابراز می‌کند که عشق و اشتیاق به این معشوق او را به شدت تحت تاثیر قرار داده و تمام دل‌ها را با تیر غمزه‌اش خسته می‌کند. شاعر همچنین به زندگی و جان خود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که همه چیز او فدای عشق معشوق است. او در عین حال از زیبایی معشوق به گونه‌ای می‌نالد که نه تنها دلش را آرام نمی‌کند، بلکه به نوعی این ناله را به خاطر ارتباط با معشوق می‌پسندد. در نهایت، شاعر بر این باور است که زیبایی معشوق بی‌نظیر است و هیچ کس نمی‌تواند به او برسد.
چو برقع از رخ زیبای خود براندازیبگو نظارگیان را صلای جانبازی
هوش مصنوعی: زمانی که پرده را از چهره زیبای خود کنار بزنی، به تماشاگران بگو که آماده جانفشانی هستند.
ز روی خوب نقاب آنگهی براندازیکه جان جمله جهان ز انتظار بگدازی
هوش مصنوعی: زمانی که نقاب را از روی چهره زیبا برمیداری، جان همه مردم جهان از شوق و انتظار به جوش و خروش درمیآید.
نقاب روی تو، جانا، منم که چون گویم:رخ از نقاب برافگن، مرا براندازی
هوش مصنوعی: ای عزیز، این نقابی که بر چهره داری، منم که وقتی میگویم: آن چهره را از زیر نقاب بردار، تو مرا طرد می‌کنی.
ز رخ نقاب برانداز، گو: بسوز جهانکه شمع روشنی آنگه دهد که بگدازی
هوش مصنوعی: از چهرهات پرده را کنار بزن و بگو: دنیا هرچقدر هم تاریک باشد، نور و روشنی تنها زمانی پدیدار میشود که همه چیز را بسوزانی.
عجب‌تر آنکه جهان را ز تو برون انداختبه صد زبان و تو با وی هنوز دمسازی
هوش مصنوعی: جالب اینجاست که دنیا تو را از خود دور کرده و به هزار زبان این را میگوید، اما تو هنوز با آن هماهنگی و رفاقت داری.
ز نقش روی تو با هیچ کس نشان ندهدزمان زمان ز رخت نقش دیگری آغاز
هوش مصنوعی: زمان نمی‌تواند چیزی از زیبایی چهرهات را با هیچکس در میان بگذارد؛ زیرا از چهره تو، داستان دیگری شروع میشود.
رخ تو راز همه عالم آشکارا کردبلی، عجب نبود ز آفتاب غمازی
هوش مصنوعی: چهره تو اسرار تمامی جهان را نمایان کرد و این امر عجیب نیست، زیرا خورشید همواره در حال افشای رازهاست.
ز رخ نقاب برانداز و پس تماشا کنکه عاشقان تو چون می‌کنند جانبازی؟
هوش مصنوعی: چهرهات را بدون پوشش نشان بده و بعد تماشا کن که عاشقان چگونه برای تو فداکاری می‌کنند.
به تیر غمزه چرا خسته می‌کنی دل‌ها؟چو چارهٔ دل بیچارگان نمی‌سازی
هوش مصنوعی: چرا با نگاه تند و پر از حسرتت دل‌ها را آزار میدهی؟ وقتی که نمیتوانی برای دلهای بیچاره راه حلی پیدا کنی؟
دلم، که در سر زلف تو شد، طمع داردز پای بوس تو بر گردنان سرافرازی
هوش مصنوعی: دل من که به زیباییهای تو وابسته شده، امیدوار است که با رسیدن به عشق تو، مفتخر و سرافراز شود.
اگر تن است و اگر جان، فدای توست همهبه هیچ وجه مرا نیست با تو انبازی
هوش مصنوعی: اگر بدن و روح من نیز به تو فدای میشود، هیچ چیز نمی‌تواند من را از تو دور کند و همدمی برای من وجود ندارد.
بساز با من مسکین، که ساز بزم توامز پرده‌ساز نباشد غریب دمسازی
هوش مصنوعی: با من که بیچارهام، ساختن را آغاز کن، چرا که ساز بزم تو از سازندگان دیگر نیست و من در این مهماننوازی برای تو غریب نیستم.
صدای صوت توام، گرچه زار می‌نالمبدان خوشم که تو با ناله‌ام هم‌آوازی
هوش مصنوعی: صدای تو برایم همچون نالهای است که هرچند غمگین و پر از درد باشد، اما خوشحالم که تو با نالههای من همراهی می‌کنی.
از آن خوش است چو نی ناله‌ام به گوش جهانکه هیچ دم نزنم تا توام به ننوازی
هوش مصنوعی: از آنجا که ناله‌ام مانند صدای نی به گوش همه میرسد، خوشحالم. اما تصمیم دارم تا زمانی که تو برایم نخوانی، هیچ صدایی از خودم در نیاورم.
بهر چه می‌نگرم چون رخ تو می‌بینمبگویم: از همه خوبان به حسن ممتازی
هوش مصنوعی: هر جا که نگاه میکنم، چهرهی تو را میبینم و میتوانم بگویم که تو در زیبایی از همه خوبان برتری داری.
کمال حسن تو را چون نهایتی نبودچگونه بر رخ زیبات برقع اندازی؟
هوش مصنوعی: زیبایی و کمال چهرهات بینهایت است؛ پس چگونه میتوانی بر رخسار زیبا و دلانگیزت پوشش بیاندازهای بیندازی؟
همای عشق عراقی چو بال باز کندکسی بدو نرسد از بلند پروازی
هوش مصنوعی: عشقی همچون پرندهای است که وقتی بالهایش را باز کند، هیچکس نمی‌تواند به او نزدیک شود و او را در پرواز بلندش دنبال کند.