غزل شمارهٔ ۲۹۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از جستجوی دوست و محبوب خود سخن می‌گوید. او در هر گوشه‌ای می‌چرخد و نشان دوستانه‌ای نمی‌یابد. حتی اگر بویی از وصال او به مشامش برسد، آن لحظه نمی‌تواند باقی بماند و در کنار محبت، بلایی بر جان او نازل می‌شود. او از شدت عشق و غم به حالتی رنجور و بیمار درآمده و در خود احساس تنگی و تنهایی می‌کند. شاعر به بیان عذاب و محنتی که از دوری محبوب بر او وارد شده، می‌پردازد و می‌گوید که حتی با وجود رنج‌ها و مشکلات، در جستجوی وصال محبوبش ناامید نمی‌شود. به طور کلی، شعر حالتی از غم و حسرت را در جستجوی دوست و عشق واقعی بیان می‌کند.
همی گردم به گرد هر سرایینمی‌یابم نشان دوست جایی
هوش مصنوعی: من هر جا که میروم و در هر خانهای که سر میزنم، نمیتوانم هیچ نشانی از دوست پیدا کنم.
وگر یابم دمی بوی وصالشنیابم نیز آن دم را بقایی
هوش مصنوعی: اگر لحظهای بوی وصال او را پیدا کنم، دیگر نمیتوانم آن لحظه را برای همیشه حفظ کنم.
وگر یک دم به وصلش خوش برآرمگمارد در نفس بر من بلایی
هوش مصنوعی: اگر یک لحظه به وصالش خوش بگذرانم، بلایی در جانم قرار خواهد گرفت.
وگر از عشق جانم بر لب آیدنگوید: چون شد آخر مبتلایی؟
هوش مصنوعی: اگر عشق جانم را به لب هایم بیاورد، نخواهد گفت: آخر چرا به این حال افتادم؟
چنان تنگ آمدم از غم که در وینیابی خوشدلی را جایگایی
هوش مصنوعی: از شدت غم و اندوه، به قدری ناراحت و دلتنگ شدم که در این وضعیت هیچ نشانهای از خوشی و شادابی وجود ندارد.
عجب زین محنت و رنج فراوانکه چون می‌باشد اندر تنگنایی؟
هوش مصنوعی: عجب از این همه درد و زحمتی که در این وضع دشوار وجود دارد!
ازین دریای بی‌پایان خون خواربرون شد کی توان بی‌آشنایی؟
هوش مصنوعی: از این دریای بینهایت که پر از درد و رنج است، چگونه میتوان خارج شد بدون اینکه با آن آشنا شده باشیم؟
مشامم تا ازو بویی نیابدنیابد جان بیمارم شفایی
هوش مصنوعی: اگر نتوانم عطر او را استشمام کنم، جان بیمارم بهبودی نخواهد یافت.
مرا یاری است، گر خونم بریزدنیارم خواست از وی خون بهایی
هوش مصنوعی: ملاقات یک یار برایم اهمیت دارد، حتی اگر به قیمت از دست دادن خونم تمام شود، هیچ چیزی از او نمیخواهم، چون برای من، عشقش بیقیمت است.
غمش گوید مرا: جان در میان نهازین خوشتر شنیدی ماجرایی؟
هوش مصنوعی: غم به من می‌گوید: آیا از این دلخوشتر داستانی شنیدهای که جان در میان باشد؟