قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ - ایضاله
هوش مصنوعی: این شعر درباره مقام و عظمت پیامبر اسلام، حضرت محمد (ص)، و ویژگی‌های خاص اوست. شاعر از او به عنوان قبله صوفیان و منبع صفا یاد می‌کند و به نورانیت او و تاثیرش بر انبیا اشاره می‌کند. همچنین او را جانشین و ادامه‌دهنده پیامبران می‌داند که از نور الهی بهره‌مند است. حضرت محمد (ص) به عنوان محلی از نزدیک‌ترین نزدیکی به خداوند و مورد توجه تمامی جهانیان معرفی می‌شود. در نهایت، شاعر از عظمت و مقام بلند او در آسمان‌ها سخن می‌گوید و به جایگاه او در نزد خدا اشاره می‌کند.
قبلهٔ روی صوفیان بارگه صفای اوسرمهٔ چشم قدسیان خاک در سرای او
هوش مصنوعی: روی دلنشین عارفان، مرکز توجه و محبوبیت اوست. جایگاه پاک و معنویاش چنان درخشان است که قدسیان (مقدسان) آن را مانند سرمه در چشمان خود میدانند و خاک آن مکان را بر سر دارند.
گوهر بحر اجتبا، مهر سپهر اصطفایافته نور انبیا روشنی از ضیای او
هوش مصنوعی: جواهر دریاهای برگزیده، خورشید آسمان منتخب است و نور انبیا از درخشش او به دست آمده است.
تافته حسن ایزدی از رخ خوب احمدیخضر بقای سرمدی یافته از لقای او
هوش مصنوعی: زیبایی خدایی از چهره ی زیبای پیامبر به وجود آمده و خضر، به خاطر دیدن او، به جاودانگی دست یافته است.
برده ز مرسلان سبق خاتم انبیا به حقطینت او ز نور حق طلعتش از بهای او
هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که اوکه از فرستادگان الهی است، دارای ویژگیهایی است که او را از دیگر پیامبران متمایز می‌کند. پاکی و نور وجودش ریشه در حقیقت الهی دارد و ارزش او بر اساس همین ویژگیها تعریف می‌شود.
حضرت عزتش وطن خلوت او در انجمنخاص و ندیم ذوالمنن هر دو جهان سرای او
هوش مصنوعی: حضرت عزت، مکانی از آرامش اوست که در میان جمع دوستان خاصش قرار دارد و او در هر دو جهان به عنوان منزلگاهش شناخته می‌شود.
چاکر درگهش جهان حاجبیش به انس و جانعرش مجیدش آسمان ساحت قرب جای او
هوش مصنوعی: خادم درگاه او همچون نگهبان جهان است و به خاطر محبت و جانش، آسمان عرش بزرگ او میباشد، و مکان نزدیک او، ساحت قرب و نزدیکی است.