بخش ۳ - غزل
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و درد و سوزی که از نبود معشوق در دل شاعر وجود دارد، می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که نبود معشوق، روزهای عاشقان را تیره کرده و دلش در ایوان عشق نتوانسته است به آرامش برسد. او از مشکلاتی که بر سر راه عشقش آمده و احساسی که از دوری می‌کشد، سخن می‌گوید. شعر دعوتی به سوزاندن عشق و فراگیری آن دارد و در نهایت با اشاره به آتش عشق، شاعر از دیگران می‌خواهد که نور و روشنی عشق را زنده نگه دارند.
بی جمال تو، ای جهان افروزچشم عشاق تیره بیند روز
هوش مصنوعی: اگر تو زیبا نباشی، ای روشناییبخش جهان، چشم عاشقان روز را به شکل تیره و غمانگیزی میبیند.
دل به ایوان عشق بار نیافتتا بکلی ز خود نکرد بروز
هوش مصنوعی: دل نتوانست به تماشای عشق بیفتد، مگر اینکه بهکلی از خود رها شود و دیگر به فکر خودش نباشد.
در بیابان عشق ره نبردخانه پرورد «لایجوز» و «یجوز»
هوش مصنوعی: در دنیای عشق، کسی که به درستی راه و روش را نخواهد، نمیتواند به آرامش و خوشبختی برسد.
چه بلا بود کان به من نرسید؟زین دل جان گداز درداندوز
هوش مصنوعی: چه مصیبت و زحمتی بود که به من نرسید؟ از این دل پر درد که جانم را به آتش می‌کشد.
عشق می‌گویدم که: ای عاشقچاک زن طیلسان و خرقه بسوز
هوش مصنوعی: عشق به من می‌گوید: ای عاشق، زحمتهایی که به خاطر من میکشی را رها کن و به دل، لباس و ظاهرت توجه نکن.
دیگر از فهم خویش قصه مخوانقصه خواهی، بیا ز ما آموز
هوش مصنوعی: دیگر از درک و فهم خود داستان نگو، اگر میخواهی داستانی بشنوی، بیا و از ما یاد بگیر.
بنشان، ای عراقی، آتش خویشپس چراغی ز عشق ما افروز
هوش مصنوعی: ای عراقی، آتش درونت را خاموش کن و چراغی از عشق ما روشن کن.