بخش ۲ - غزل
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ملامت‌کنندگان که کارشان بی‌نتیجه است، توصیه می‌کند که در تلاش‌های بی‌فایده کمتر کوشش کنند. او از حال آشفته‌اش به خاطر زیبایی و جذابیت معشوق می‌گوید و بیان می‌کند که عشق به آن معشوق، عقل را از دیوانه دور نمی‌کند. شاعر تأکید می‌کند که هر کسی یک بار در زندگی‌اش اگر نگاهی به معشوق بیندازد، به سمت او جذب می‌شود. او همچنین ناامیدی عاشقان را در غیاب معشوقش بیان می کند و از صبا می‌خواهد که حال عاشقان را به محبوب برساند. شاعر در نهایت به آرزو و حسرت خود برای وصال محبوب اشاره می‌کند.
ای ملامت کنان بی‌حاصلسعی کمتر کنید در باطل
هوش مصنوعی: ای کسانی که بدون دلیل دیگران را سرزنش میکنید، لطفاً تلاش خود را برای بیهودهگویی کاهش دهید.
هستم آشفته بر رخی، که بروشد پری واله و ملک مایل
هوش مصنوعی: من در حالتی آشفته و پریشان هستم به خاطر چهرهای که بر اثر زیباییاش، پرندهای عاشق و سلطنتی را متوجه خود کرده است.
هست وصف جمال و نعت لبشبرتر از فکر سامع و قایل
هوش مصنوعی: زیبایی و توصیف لبهای او فراتر از تخیل و تصور شنونده و گوینده است.
دل دیوانه در سر زلفشکی به زنجیرها شود عاقل؟
هوش مصنوعی: دل عاشق و دیوانه چگونه میتواند در دام زلف معشوق گرفتار شود و عاقل باشد؟
هرکه یک‌بار در همه عمرشالتفاتی کند، شود مقبل
هوش مصنوعی: اگر کسی تنها یک‌بار در طول عمرش توجهی واقعی به چیزی نشان دهد، آن وقت محبوب و مورد توجه خواهد شد.
از خیالش چه شاکرم! کو نیزنیست از حال عاشقان غافل
هوش مصنوعی: از یاد او چه قدردانی میکنم! او هیچگاه از حال و روز عاشقان بیخبر نیست.
ای صبا، ای صبا، غلام توامگر گذاری کنی بدان منزل
هوش مصنوعی: ای نسیم، ای نسیم، من بنده توام اگر تو به آن محل عبور کنی.
حال بیچارگان بادیه رابرسانی بیار در محمل
هوش مصنوعی: اگر حال و روز بیچارگان بیابان را به کسی برسانی، آنها را در مرکبی زیبا سوار کن.
گو: عراقی در آرزوی رختجان همی داد و حسرت اندر دل
هوش مصنوعی: بگو: عراقی به خاطر آرزوی دیدن تو جان می‌کند و در دلش حسرتی عمیق دارد.