بخش ۴ - غزل
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق پرداخته و حال و هوای عشق را توصیف می‌کند. شاعر از زیبایی چهره معشوق، لب‌هایش که آب حیات را به یاد می‌آورد، و قامتش که مانند سرو است صحبت می‌کند. عشق به معشوق آن‌قدر عمیق است که تصور او در شب‌های تار برای عاشق روشنایی می‌آورد. شاعر همچنین از اثرات عشق بر جان خود و ترس از فاصله معشوق سخن می‌گوید و به شدت احساسات و دلتنگی‌هایش را ابراز می‌کند. در نهایت، او خواهان اتصال و وصال سریع است و به سرنوشت عاشق اشاره می‌کند که در این مسیر گم شده است.
ای ز روی تو آفتاب خجلوز لبت آب زندگی حاصل
هوش مصنوعی: تو همچنان که خورشید بر زیباییات شرم دارد و لبهایت، زندگی را به ارمغان میآورند.
عاشقان را خیال عارض تودر شب تیره نور دیده و دل
هوش مصنوعی: عاشقان در شب‌های تار، با خیال چهره تو، چشمانشان روشن و دلشان شاداب میشود.
زانکه روی تو را ز غایت لطفبرگ گل شرمسار و لاله خجل
هوش مصنوعی: زیبایی و لطف تو به قدری است که گلبرگ گل و لاله نسبت به آن شرمنده و خجل هستند.
ز آرزوی قد تو سرو سهیخشک بر جای مانده پا در گل
هوش مصنوعی: بر اثر آرزوی قامت تو، درخت زیبا و خوشقد و قامت در حال خشک شدن است و همچنان در گلی گم شده است.
ای لبت را اسیر آب حیاتوی رخت را غلام شمع چگل
هوش مصنوعی: لبهای تو همچون آب حیات به دام افتادهاند و دلبرانه، لباس تو همچون غلامی برای شمع زیباییات خدمت می‌کند.
از برای کمند گیسویترشتهٔ جان عاشقان مگسل
هوش مصنوعی: به خاطر کمند گیسویت، جان عاشقان را آزار نده.
رمقی بود باقی از جانمکه تو ناگه بدو شدی واصل
هوش مصنوعی: هنوز کمی از جانم باقی مانده بود که ناگهان تو به آن رسیدی.
وای اگر خاطرت به جانب مالحظه‌ای دیرتر شدی مایل
هوش مصنوعی: آه، اگر یاد تو به سمت ما حتی برای یک لحظه هم تأخیر کند، چه عذاب بزرگی خواهد بود.
اتفاقی عجب: عراقی و وصل!زانکه آشفته گم کند منزل
هوش مصنوعی: تلاقی جالبی است: عراقی و وصال! زیرا کسی که در آشفتگی است، نمیتواند مقصدش را بیابد.