بخش ۲ - غزل
هوش مصنوعی: این شعر درباره مقام والای عارفان و اهل حقیقت است. شاعر به توصیف جایگاه و فضایل این افراد پرداخته و می‌گوید که بهشت و نور رضوان متعلق به آنهاست. او خود را در عشق به ایشان غرق می‌بیند و خاک پایشان می‌نامد. همچنین، عقل و دانش انسانی را در مقابل عظمت آنها ناتوان می‌بیند. شاعر می‌گوید که این افراد در عشق و فنای خود در خداوند و محبت او قرار دارند و صفات نیکویی چون حلم، علم و تقوا را از خود نشان می‌دهند. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که همه این فضایل و مراتب به خاطر کرم و فیض الهی به ایشان عطا شده است.
جنت قرب جای ایشان استنور رضوان صفای ایشان است
هوش مصنوعی: بهشت نزدیک آنها است و نور خوشنودی خدا، جلوهای از زیبایی و صفای وجود آنهاست.
جان من در هوای ایشان استتن من خاک پای ایشان است
هوش مصنوعی: روح و جان من در آرزوی دیدن آنهاست و وجود من همانند خاکی است که زیر پای آنها قرار دارد.
عقل کل هست گنگ و لایعقلهر کجا ماجرای ایشان است
هوش مصنوعی: عقل کامل همیشه خاموش و بیخبر است، هر جا که دربارهی آنها صحبت میشود.
آفتابی، که عرش ذرهٔ اوستمطلعش بر سمای ایشان است
هوش مصنوعی: خورشیدی که آسمانش به خاطر وجود یک ذره از او روشن شده، در واقع بر فراز این جهان قرار دارد.
به ازل، چون قبول یافته‌اندابد اندر بقای ایشان است
هوش مصنوعی: در آغاز، زمانی که آنها وجود پیدا کردند، جاودانگی و ماندگاریشان از آن زمان تا به حال ادامه دارد.
همه در عشق خود فنا طلبندکه بقا در فنای ایشان است
هوش مصنوعی: همه به دنبال این هستند که در عشق غرق شوند، چون در نابودی خودشان بقا و زندگی واقعی نهفته است.
حلم و ترک و حیا نشانهٔ‌شانعلم و تقوی لوای ایشان است
هوش مصنوعی: خویشتنداری، خودداری و حیا از ویژگیهای آنهاست و علم و تقوا نشانهی بزرگی و پرچم هدایتشان محسوب میشود.
از جناب خدای در دو جهاناین مراتب برای ایشان است
هوش مصنوعی: از جانب خداوند، در دو جهان، این درجات و مقامها برای آنها وجود دارد.
این مراتب به ذات ایشان نیستکین کرم از خدای ایشان است
هوش مصنوعی: این مقامها و ویژگیها به ذات خود آنها مربوط نیست، بلکه این لطف و نعمت از جانب خداوند به آنها عطا شده است.
هرچه اندر جهان عراقی یافتاثری از عطای ایشان است
هوش مصنوعی: هر چیزی که در جهان پیدا میشود، نشانهای از بخشش و مهربانی آنهاست.