بخش ۸ - مثنوی
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و اشتیاق به معشوق است. شاعر از نداشتن دانشی جز حدیث عشق محبوب صحبت می‌کند و به غم و مستی ناشی از عشق اشاره می‌کند. او رغم نوری که در چشمش نیست، به خوبی قادری برای درک دوری معشوق دارد و می‌گوید که باید معشوق سریع‌تر بیاید تا او را درک کند. شاعر به عشق خود اعتراف می‌کند و از خداوند می‌خواهد که او را به دیدار محبوبش برساند تا بتواند شادمان شود. این شعر نمادی از طلب و جستجوی عشق است.
جز حدیث تو من نمی‌دانمخامشی از سخن نمی‌دانم
هوش مصنوعی: جز صحبتهای تو، از هیچ چیز دیگری خبر ندارم و در سکوت هم از گفتگو چیزی نمیفهمم.
در کمند غم تو پا بستموز می اشتیاق تو مستم
هوش مصنوعی: به خاطر غم تو خود را گرفتار کردهام و از عشق و اشتیاق تو حالت نشئگی دارم.
دیدهٔ ما، اگر چه بی‌نور استلیک نزدیک بین هر دور است
هوش مصنوعی: چشمان ما شاید نور ندارند، اما توانایی دیدن و درک جزئیات دوردست را دارند.
ساکن است او، مگر تو بشتابیدر نیابد، مگر تو دریابی
هوش مصنوعی: او در حال سکون و آرامش است، مگر اینکه تو به سرعت عمل کنی و به او نزدیک شوی؛ او را نمیتوان فهمید، مگر اینکه خودت به درک و شناخت او بپردازی.
گرچه ما خود نه مرد عشق توایملیک جویان درد عشق توایم
هوش مصنوعی: هرچند که ما خود عاشق واقعی تو نیستیم، اما همچنان در جستجوی احساس و درد عشق تو هستیم.
طالبان را ره طلب بگشایراه مقصود را به ما بنمای
هوش مصنوعی: ای کسانی که به دنبال هدف و مقصدی هستید، راه رسیدن به هدف را برای ما روشن کنید و نشان دهید.
دل و دنیای خویش در کویتهمه دادم به دیدن رویت
هوش مصنوعی: تمام وجود و دنیا و قلب خود را در کوی تو به خاطر دیدن چهرهات تقدیم کردم.
یارب، این دولتم میسر بادکه به دیدار دوست گردم شاد
هوش مصنوعی: خدایا، ای کاش این کامیابی نصیبم شود که با دیدن دوست، شاد و خوشحال شوم.