بخش ۳ - مثنوی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و محبت عمیق خود نسبت به معشوق می‌پردازد و می‌گوید که هیچ خواسته‌ای جز عشق او ندارد. او تمام آرزوها و خواسته‌هایش را به معشوق مرتبط می‌داند و می‌گوید که حتی فکر دوری از او برایش ممکن نیست. شاعر احساس می‌کند که وجودش تنها با حضور معشوق معنا می‌یابد و آستان او را محل سجده و پناهگاه خود می‌داند. در نهایت، او بیان می‌کند که هیچ‌گونه زندگی‌ای دور از معشوق برایش قابل تصور نیست.
از تو مهرم چو در نهاد بودمن کیم؟ تا مرا مراد بود ؟
هوش مصنوعی: اگر محبت تو در دل من نباشد، من چه هستم؟ وقتی که آرزوی من تنها تو هستی؟
جز مرادت مرا مرادی نیستغیر ازین خاطری و یادی نیست
هوش مصنوعی: جز خواستهات، من هیچ خواسته‌ای ندارم و غیر از یاد تو، هیچ خاطرهای در دلم نیست.
هرکه او در غم تو دل بنهادآرزوها به آرزوی تو داد
هوش مصنوعی: هر کسی که به خاطر غم تو دل بست، تمام آرزوهایش را به آرزوهای تو تقدیم کرد.
شوق دل‌ها ارادت تو بودذوق جان‌ها عبادت تو بود
هوش مصنوعی: عشق و علاقهی دل‌ها به توست و شادکامی روحها در پرستش تو نهفته است.
تا که خاک درت پناه من استآستان تو سجده‌گاه من است
هوش مصنوعی: زمانی که خاک درب خانهات پناهگاه من است، من همواره در برابر آستان تو سجده میکنم و خود را در برابر تو خاضع میدانم.
من ز کویت بدر ندانم رفتزانکه زین در کجا توانم رفت؟
هوش مصنوعی: من از کوی تو نتوانم بیرون بروم، زیرا نمیدانم از کجا باید بروم.
زین سخن‌ها خلاصه دانی چیست؟آنکه: دور از تو من ندانم زیست
هوش مصنوعی: از این کلمات میتوان فهمید که: دور از تو، زندگی را نمیشناسم یا نمیتوانم زندگی کنم.
گرچه داری چو من هزار هزارختم گشت این سخن برین گفتار
هوش مصنوعی: هرچند تو هم مانند من، هزاران ختم و جمعبندی داشتهای، اما سخن من بر این نکته متمرکز است.