تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به بیان حسرت و ناامیدی خود می‌پردازد. او می‌گوید که نمی‌تواند مانند برگ درختان از سرزنش و ناامیدی بلرزد و به دنبال چیزی مستحکم و پايدار می‌گردد تا دلش را از میوه‌ی دلخواه پر کند. به نوعی، شاعر به دنبال جایی برای آرامش و استحکام خاطرش است.
چو برگ، بر سر حاصل نمی‌توان لرزیدکجاست سنگ که دل از ثمر گرفت مرا
هوش مصنوعی: مانند برگ درختان نمی‌توان بر سر محصول لرزید، پس کجا آن سنگ است که دل مرا از میوه گرفت؟