تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از احساس بی‌پناهی و ناکامی خود صحبت می‌کند. او به شدت تحت تأثیر این حالت انفعالی قرار دارد و آرزو می‌کند که دیگران او را از این وضعیت برهاند، شبیه به این‌که آیا می‌توانند او را از خاک بردارند. این تصویر نشان‌دهنده‌ی حس نازکی و آسیب‌پذیری اوست.
بس که دارم انفعال از بی‌وجودیهای خویشآب گردم چون کسی از خاک بردارد مرا
هوش مصنوعی: به خاطر بی‌وجودی‌ها و ناتوانی‌هایم، آن‌قدر در خودم فرو رفته‌ام که مثل خاکی هستم که کسی آن را برمی‌دارد و از جایی می‌برد.