تک‌بیت شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت بیان می‌کند که با وجود نارضایتی‌اش، نیرویی قوی او را به سمت زمین می‌کشد و به او جامی می‌دهد که باید دریافت کند. این تصویر به نوعی اشاره به تقدیر و سرنوشت دارد.
برنمی‌دارد به رغم من، نظر از خاک راهمی‌فشاند بر زمین جامی که می‌باید مرا
هوش مصنوعی: نمی‌تواند از من چشم‌پوشی کند و همچنان با نگاهش بر زمین می‌افشاند جامی که برای من ضروری است.