تک‌بیت شمارهٔ ۱۵۶
هوش مصنوعی: این بیت از شاعر بیانگر حالتی است که شب با تاریکی و زیبایی زلف معشوقش، خواب را بر او تحمیل کرده است. در صبح، بیداری دل او به مانند یک بنا، دلیری و شجاعت جدیدی به او می‌بخشد.
شب زلف سیه افسانهٔ خوابم شده بودساخت بیدار دل آن صبح بناگوش مرا
هوش مصنوعی: در شب، زلف‌های زیبای او خواب را به من القا کرده بودند و وقتی صبح شد، دل شاداب من به خاطر زیبایی‌اش بیدار شد و مرا به سمت او کشید.