تک‌بیت شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: در این دو بیت، شاعر از ساده‌دلی خود و توقعاتی که از عشق داشته صحبت می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که با وجود هزار امید و لطفی که به عشق می‌ورزیده، چشم محبوبش حتی با یک نگاه هم او را شکر نمی‌کند. به عبارتی، شاعر احساس ناامیدی و کم‌محلی از طرف معشوق را ابراز می‌کند.
هزار لطف طمع داشتم ز ساده‌دلینکرد چشم تو ممنون به یک نگاه مرا
هوش مصنوعی: من از سادگی‌ات هزاران آرزو داشتم، اما با یک نگاه تو، دل من را خوشحال کردی و به همه آن خواسته‌ها رسیدم.