تک‌بیت شمارهٔ ۱۸۰
هوش مصنوعی: شاعر با دلی بی‌آرزو و سنگین به یاد یار خود است و حسرت می‌خورد که کاش در دلش آرزویی از او باقی مانده بود.
با دل بی آرزو، بر دل گرانم یار راآه اگر می‌بود در خاطر تمنایی مرا
هوش مصنوعی: با دلی که هیچ آرزویی ندارد، بار سنگینی بر دلم می‌نشیند. ای کاش در یادم آرزویی برای یارم باقی مانده بود.