تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی یک چهره مستور اشاره می‌کند و از دل‌تنگی و آرزوی خود برای نزدیک شدن به آن چهره می‌گوید. او با خیال خود دلخوش است و درنگرانی از دست دادن زیبایی‌هایی که نمیتواند به آنها دست یابد، گل‌های ناچیده را در گریبانش می‌ریزد. این شعر نمایانگر حسرت و یادآوری زیبایی‌های از دست رفته است.
چند باشم زان رخ مستور، قانع با خیال ؟در گریبان تا به کی ریزم گل ناچیده را؟
هوش مصنوعی: چند وقت می‌توانم به خاطر چهره زیبای پنهان او راضی باشم و فقط در خیال او زندگی کنم؟ تا چه زمانی باید در گریبانم، گل‌هایی که هرگز چیده‌ام را بریزم؟