تک‌بیت شمارهٔ ۲۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع اشاره دارد که ممکن است آب به جوی برگشته و دوباره پر شود، اما وقتی شیشه خالی از باده است، نباید به آن خوار و بی‌ارزش نگاه کرد. به عبارتی دیگر، حتی در شرایط ناامیدی و کمبود، باید امید داشت و ارزش لحظات را درک کرد.
شاید به جوی رفته کند آب بازگشتچون شد تهی ز باده، مبین خوار شیشه را
هوش مصنوعی: شاید آب رودخانه دوباره به آن برگردد، اما وقتی شیشه خالی از شراب شد، به آن بی‌ارزشی نگاه نکن.