تکبیت شمارهٔ ۲۳۹
هوش مصنوعی: شاعر به انتظار ورود شخصی خاص است، مانند وزش خوشایند باد بهاری. او زندگی را مانند گلی در دستان خود میبیند که ارزش و زیبایی آن را درک کرده است.
به امّیدی که چون بادِ بهار از دَر دَرون آییچو گُل، در دستِ خود داریم، نقدِ زندگانی را
هوش مصنوعی: با امیدی که مثل نسیم بهاری از درون ما وارد شود، مانند گلی که در دست داریم، زندگیمان را به واقعیت تبدیل کنیم.