تک‌بیت شمارهٔ ۲۵۵
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به بیان این نکته می‌پردازد که وجود واقعی و حقیقی را از ما نطلبید، زیرا ما در همان اولین نفس خود این گرد و غبار را به باد فنا سپرده‌ایم. به عبارت دیگر، او می‌گوید که ما در همان آغاز زندگی، از چیزهای مادی و دنیوی خود کناره‌گیری کرده‌ایم.
هستی زِ ما مَجوی، که در اوّلین نَفَساین گَرد را، به بادِ فنا داده‌ایم، ما
هوش مصنوعی: از وجود ما ناراضی نباش، زیرا در اولین نفس، این گرد و غبار را به باد فنا سپرده‌ایم.