تک‌بیت شمارهٔ ۲۸۲
هوش مصنوعی: در این بیت، گوینده به این موضوع اشاره دارد که با رسیدن به پیری، تصمیم گرفته‌اند در آرامش و سکوت زندگی کنند، اما در عوض، حرص و طمع همچنان بر آنها فشار می‌آورد و باعث ناراحتی‌شان می‌شود. به نوعی، حرص و نیازهای دنیوی حتی در دوران پیری هم زندگی را آشفته کرده است.
گفتیم: وقتِ پیری، در گوشه‌ای نشینیمشُد تازیانه‌ی حِرص، قَدِّ خمیده‌ی ما
هوش مصنوعی: گفتیم وقتی پیری به سر می‌رسد، در گوشه‌ای آرام می‌گیریم، اما ناگهان، میل و طمع، قامت خمیده ما را تحت فشار قرار داد.