تکبیت شمارهٔ ۳۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حال و روز خود میگوید و از درد و ناراحتی که بر او حاکم است، به شدت گریه میکند. او احساس میکند که مانند سیل آب، غم و اندوهش به دیگران نیز منتقل میشود. به طور کلی، این شعر بیانگر انزوا و نگرانیهای عمیق شاعر است.
بُوَد زِ وضعِ جهان، هایهایِ گریهی منزِ سَنگلاخ، فغان ساز میکند، سِیلآب
هوش مصنوعی: از شرایط دنیا، صدای گریهی من مانند نالهای از دل سنگها به گوش میآید و شبیه سَیل آب است که به شدت میتازد.