تک‌بیت شمارهٔ ۳۲۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از تصمیم خود برای ترک غفلت و حرکت به سوی آگاهی صحبت می‌کند. او به نوعی از وضعیت خواب‌آلودگی و رکود خود آگاه شده و می‌خواهد قدمی به جلو بردارد، هرچند که سختی‌هایی در این مسیر دارد.
گفتم از وادی غفلت قدمی بردارمکوهم از پای گرانخواب به دامان آویخت
هوش مصنوعی: گفتم از خواب غفلت بیرون بیایم، اما وزنه خواب سنگینی مرا به پایین کشید.